เมื่อวานมีเรื่องที่ที่ทำงานมาเตือนสติ ขอลงบันทึกประจำวันไว้เป็นหลักฐานหน่อย
เรื่องก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร พอดีมันเกิดขึ้นวันเดียวกันสองสามเรื่อง
แถมเมื่อวานเป็นวันที่ยาวมาก จากเช้าถึงสามทุ่มกว่าจะได้กลับบ้าน
ก็เลยเหนื่อยหน่อยทั้งร่างกายและจิตใจ

ทำให้ได้คิดว่า จิตใจเราที่บางทีคิดว่าแข็งแรงนั้นแท้จริงอ่อนแอแค่ไหน
จิตใจก็เหมือนน้ำในบ่อ เวลาอยู่เฉยๆไม่มีอะไรมากระทบก็ดูเรียบและนิ่งดี
จนบางทีทำให้เราประมาทคิดว่าจิตใจเราสงบแล้ว
พอมีก้อนหินตกลงไป ถึงรู้ว่าน้ำในบ่อไม่ได้นิ่ง หรือจิตใจไม่ได้สงบอย่างที่คิด
โดนกระทบหน่อยก็กระเพื่อมเป็นคลื่นโยกไปเยกมา ...

ถ้าอยากให้น้ำในบ่อสงบนิ่งไม่เกิดคลื่นมากก็ต้องขุดลอกให้ลึกและกว้าง
จะได้ดูดซับพลังงานที่ก้อนหินนำเข้ามาปั่นป่วน

ถ้าต้องการให้จิตใจเข็มแข็งทนต่อการกระทบจากโลกภายนอกก็ต้องบริหารจิตใจเช่นกัน
จิตใจหรือสมอง ก็เหมือนกับส่วนอื่นของร่างกาย
ถ้าหมั่นออกกำลังกาย ร่างกายก็แข็งแรง
ถ้าหมั่นออกกำลังจิต จิตก็แข็งแรงเช่นกันครับ

ขอให้เพื่อนๆทุกคนมีทั้งร่างกายและจิตใจที่แข็งแรงสมบูรณ์นะคร้าบ


เครื่องหมายการค้าตราเด็กสมบูรณ์ เกี่ยวกันเปล่าวะ

ว่างๆๆ ยก เวท กาน นะค่ะ อะไร ที่ อัดอั้น จะ คลายลงเยอะ ค่ะ โชคดีที่เล่น เปียโน ค่ะ พี่ ตุ๋ย เวลา นั่งลง ซ้อม นี่ รู้ เลย ว่า จิตเรา ว่าง เลย ค่ะ พี่ มัน เหมือน มี เรา กะ เสียงเพลง เท่านั้น รู้เลย ว่า บาง ที คนนั้งสมาธิ ถึงมีความสุข การบังคับ ให้เรา ไม่ได้ คิดไร สัก 2-3 ชั่วโมง นี่ บางที ยาก นะค่ะ

ผมว่านั่งสมาธิมันก็ไม่เชิงทำให้มีความสุขนะครับ
ออกจะเป็นการลดความทุกข์ซะมากกว่า
ต่างกับการเล่นกีฬาหรือดนตรี ซึ่งทำให้เกิดความสุข

การเกิดความสุขกับการลดความทุกข์มันคนละอย่างกันนะ
ผมคิดว่าถึงจะมีความสุขมากแค่ไหน ก็ยังต้องฝึกลดความทุกข์
ไม่งั้นก็จะยังมีความทุกข์อยู่วันยังค่ำว่ะ จริงไหม

พี่ตุ๋ย เป็น หมอ ความสุขที่ยิ่งใหญ่ ก้อ คือ การ ที่ได้ ช่วยเหลือ ผู้อื่นไง ค่ะ พี่ตุ๋ย ทำบุญใว้เยอะ ค่ะ

บางทีเป็นหมอก็เหนื่อยใจนะพี่อ๊อบ อาทิตย์นี้มีคนไข้คนนึ่งผมรักษามา 7-8 ปี
ตอนนี้นอนแบ็บอยู่ในไอซียู คิดว่าคงไม่พ้นคืนนี้ว่ะ

เวลาคนไข้ไม่ดี บางที่เราก็รู้สึกเป็นทุกข์ นอนคิดว่านี่กูทำดีกว่านี้ไม่ได้แล้วหรือไง ...

พี่ตุ๋ย สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม เขาตายไปใช่ว่าจะไม่ดีเสมอไป บางที ความตายทำให้พ้นทุกข์ ถือว่าเขาหมดทุกข์ คนที่อยู่ต่างหาก บางครั้งผมใช้วิธี
"ช่างแม่ง อะไร จะเกิด ก็ให้มันเกิด"
"ทำได้แค่นี้ไม่สนใจ อะไร จะมา อะไรจะไป ก็เอาเลย"
"กรูพร้อมจะสู้ สู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็แค่ตาย"

เข้าใจพี่ตุ๋ย เพราะ เคยดู ใน tv series เกียวกะ เรื่องหมอๆๆ ทำให้รู้ว่า ทุกครั้ง ที่ ต้อง เสีย ชีวิตคนใข้ มัน จะ ทำให้ เรา คิดมาก ขนาดไหน คนเปน หมอ นี่ เปน อาชีพ ที่เสียสละ นะค่ะ ภูมิใจในตัว พี่ นะ

ถ้าทำฟรีก็น่าเรียกว่าเสียสละอยู่พี่อ๊อบ
แต่ทำแล้วได้ตังค์ผมก็ไม่เห็นว่าเป็นการเสียสละอะไรนะ
สบายกว่าแบกกระสอบข้าวสารขึ้นสิบล้อเยอะอยู่

ในที่สุดคุณอีวาคนไข้สาวสุดเลิฟของผมก็บ้ายบายไปเมื่อวันศุกร์เช้า
หลังจากที่ทั้งครอบครัวและหมอทำใจได้ว่าสมองเธอตายจากเราไปแล้ว
เป็นการปิดท้ายสัปดาห์ที่ค่อนข้างจะยาวนานสำหรับผม

เมื่อคืนลูกกับเมียไปปาร์ตี้ที่บ้านเพื่อน
ผมไม่ได้ไปด้วยเพราะอยากจะพักผ่อนเลยอยู่บ้านดูทีวี
หนังเก่าๆที่เคยดูแล้วทั้งนั้น แต่ก็ยังดูอีกจนดึก
ก่อนนอนเข้าสมาธิหน่อยนึงหลับสบาย
ตื่นเช้ามาก็สดชื่นทั้งกายใจพร้อมที่จะเล่นละครชีวิตบทต่อไป ...

ทุกครั้ง ที่นั่งในรถมองออก ไปข้างนอก เห็นคน รอ รถ เมล์ เห็น เด็กๆๆๆ เดินมะล่อกมะแลก ท่าน กลางสายฝน คิด เสมอ เลย ว่า คนเรา นี่ เกิด มา เพื่อที่จะ ลำบาก ทั้ง นั้น เลย ชีวิต ก้อ เหมือนละคร บท หนึ่ง ที่เรา ถูกส่งลงมาแสดง นะ ค่ะ แต่ละคนก้อ แสดงบทบาท ต่างกัน

วันก่อน ได้ มีโอกาศไปรับ เพื่อนจาก oklahoma มาแสดงดนตรีที่ นี่ ค่ะ สงสาร เพราะ ระหว่าง ที่เค้า บรรเลง ไม่มีใคร เข้าใจในบทเพลง ที่เค้าเล่น เลย คน น้อย มาก เค้า เดืนทางมา เปน 1000ๆๆ ไมล์ นะค่ะ แต่ เพลง คลาสสิคนี่ มัน เข้าใจยาก จิงๆๆๆ เห็น หน้า เค้า แล้ว สงสารสุดหัวใจว่า ซ้อมมาแทบตาย ไม่มีคนสนใจ และ เข้าใจจิงๆๆ เลย ค่ะ นี่คือจุดจบ ของ เพลงคลาสสิค แล้ว ละ ค่ะ...

คนน้อยมากแปลว่าประชาสัมพันธ์ไม่ดีหรือเปล่าป้า
ดนตรีจะดีแค่ไหนถ้าคนไม่รู้จะมาดูได้ไงล่ะป้า
คลาสสิคบ้านเรายิ่งไม่ค่อยมีคนฟังอยู่นา

ลงข่าว pr เยอะ ค่ะพี่ตุ๋ย แต่ คนไม่มา มันไกล ด้วย ที่โรงละคร แห่งชาตินะค่ะ งบน้อย ก้อ งี้แหละ ค่ะ ไม่เหมือน กะ เพลง pop ... ขนาดรายการใหญ่ๆๆ คน ยัง หรอมแหรม งบ เปน10ล้าน ก้อ เจ้งไป แร้ว คราวก่อน ไป ดู Tosca กะ Madame butterfly คนครึ่งโรง เอง สงสาร คน แสดงมากๆๆๆ

อาไรวะ ทีเล่นละครเพลงที่สิงคโปร์ได้ข่าวว่าแห่กันไปดูจนตั๋วหมดแล้วหมดอีก ไม่เข้าใจง่ะ

ที่สิงค์โปร์ ดนตรี และ ศิลป เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วเพราะ ผู้นำ เค้าเห็นค่าของ สิ่งเหล่านี้ เค้า pr ต่อเนื่อง เลย ค่ะ พี่ เค้าถึงมีคำบอกว่า ประเทศที่เจริญนี่ ดูที่ดนตรี และ ศิลป จะ เจริญ สุดขีด เช่น ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย อเมริกานั้นไม่ต้องพูด ถึง ค่ะ คน รวยๆๆ เค้า ถึงขนาด สนับสนุนการแสดงกัน ออกหน้าออกตา เลย ค่ะ ผู้นำประเทศ เรา นี่ พูดแล้ว เศร้า นะ ค่ะ พี่ ตอนนี้ ยังไม่รู้จะ ออกหัวออก ก้อยเรย

อึมมมม มาซึมซับความรู้สึกด้วยคน แม้จะไม่ได้สัมผัสเองก็ตาม
เมื่อวานพาพี่เสือกะโสภณไปเดินดูโลงละครที่นี่ด้วย คนมาดูกันเยอะเลย
แต่งตัวกันสวยๆ อยากให้บ้านเราเป็นเมืองแห่งเสียงเพลงมั่งจัง เห็นเค้าว่าบางคนตีตั๋วจากเมืองไทย เพื่อมาดูละครโอเปร่าที่นี่เลยล่ะ

บ้านเราก็สนับสนุนศิลปะนะ โดยเฉพาะทางด้านละครทีวี
ทั้งไทยและเกาหลีออกกันเป็นดอกเห็ดหน้าฝนเรย