พี่เอกทำไงไม่ต้อง click ขยายทำได้ป่าว

ได้สิโดยการคลิกที่กลางรูปอีกที พอได้รูปใหญ่แล้วค่อยเอาลิงก์มาโพส

อันนี้ไม่เหมือน imagefoo แฮะ ถ้าเป็น imagefoo พอคลิกกลางรูปเล็กมันจะเป็นรูปใหญ่ แล้วก็จะให้ลิงก์มาใหม่เอามาโพสได้
แต่อันนี้ผมต้องใช้คลิกขวากลางรูป แล้วก้อปลิงก์เอามาใส่โค้ดอีกที

ขอบคุณพี่ภีมสำหรับบทความดีๆ ผมชอบคบคนอย่างนายเด่นนะ รู้สึกเข้าถึงได้ง่ายด้วย
เมื่อก่อนผมมีเพื่อนอย่างนายสุธีเยอะแยะ แต่หาความจริงใจกันไม่มีเลย แต่ตอนนี้ก็ยินดีนะที่ได้เพื่อนที่อยู่ในฐานะแบบนายสุธี แต่ทำตัวเหมือนนายเด่นอย่างพี่ภีม พี่ตุ๋ย พี่เสือเป็นต้น

นักท่องเที่ยวอเมริกันยืนดูชาวเรือเล็กล่องกลับบ้านตอนเย็นๆในหมู่บ้านชายทะเลที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง
ชาวบ้านคนหนึ่งพายเรือเล็กๆเข้ามาจอด ในเรือมีปลาใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง
อเมริกันเอ่ยชมปลากับชาวบ้านว่าได้ปลาตัวใหญ่สวยมาก แล้วถามว่าใช้เวลานานไหมกว่าจะได้
ชาวบ้าน: แป๊บเดียว

อเมริกัน: แล้วทำไมไม่ตกปลานานๆล่ะลุงจะได้ปลามากขึ้น
ชาวบ้าน: ได้แค่นี้ก็พอกินแล้ว

อเมริกัน: แล้วลุงเอาเวลาที่เหลือไปทำอะไรล่ะ
ชาวบ้าน: ก็ตื่นสายๆ เล่นกับลูก นอนกับเมีย เดินเล่นในหมู่บ้าน กินเหล้านิดหน่อย แล้วก็เล่นกีต้าร์ร้องเพลงกับเพื่อนๆไง

อเมริกัน: นี่นะลุง ผมจะบอกให้ ปลาที่นี่ดีๆอย่างนี้ ลุงควรจะหาปลาเยอะๆ เอากำไรไปซื้อเรือใหญ่ลำหนึ่ง พอได้เงินเยอะก็ซื้อเรือใหญ่หลายลำ จากนั้นก็ตั้งบริษัทขายปลาเองไม่ต้องผ่านนายหน้า ได้เยอะๆแล้วก็ตั้งโรงงานอาหารทะเล จับเองขายเองไม่ต้องผ่านยี่ปัวลุงก็คุมตลาดได้ครบวงจร ลุงย้ายไปอยู่นิวยอร์คทำการตลาดให้ดี บริษัทลุงก็จะขยายตัวไปได้เรื่อยๆ

ชาวบ้าน: เออดีจัง แล้วนานไหมกว่าจะได้แบบนั้น
อเมริกัน: ก็ราวๆยี่สิบปี

ชาวบ้าน: แล้วพอได้อย่างนั้นแล้วไงต่อ
อเมริกัน: อันนี้ล่ะถึงตอนเด็ด จังหวะดีๆ ลุงก็เอาเข้าตลาดหุ้น หรือขายให้บริษัทหรือผู้ลงทุนรายใหญ่ ได้เงินเป็นสิบๆล้าน

ชาวบ้าน: โอ้โห แล้วไงต่อ

อเมริกัน: แล้วลุงก็เลิกทำงาน ย้ายไปอยู่หมู่บ้านชาวประมง ตื่นสายๆ เล่นกับลูก นอนกับเมีย เดินเล่นในหมู่บ้าน กินเหล้านิดหน่อย แล้วก็เล่นกีต้าร์ร้องเพลงกับเพื่อนๆไง ...

แฮะๆๆ ผม3คนคงไม่เป็นนายสุธีนะครับพี่เอก ใน article มันบอกว่าเสียชีวิตแล้ว พวกผมยังอยู่

เยี่ยมว่ะตุ๋ย ไอ้แบบเนี้ยน่าจะเป็น หลักสูตรสอนคนก่อนเรียนจบ หรือก่อนทำงาน ค่านิยมทุกวันนี้มันก็เป็นแบบไอ้นักท่องเที่ยวอเมริกันหนะ แต่อย่างว่า คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า คิดว่าสิ่งที่ตัวเองไม่มีไม่เป็นมันจะดีกว่า
(ว่าแต่ว่าไปเปลี่ยนเรื่องเดิมเค้ารึเปล่า? นักท่องเที่ยวอเมริกันหนะ ความจริงเป็น หมอไทยที่ไปร่ำรวยอยู่ที่อเมริการึเปล่า)

มีหนังสือเล่มนึง ชื่อ Richistan คนเขียนมันไปหาสัมภาษณ์ข้อมูลจากคนที่มี investable asset (เงินที่ลงทุนได้ไม่นับมูลค่าที่อยู่อาศัย) เกินกว่าสองล้านเหรียญ

คำถามว่ามีเท่าไรถึงพอ ทุกคนตอบเป็นตัวเลขที่ต่างกัน แต่คำตอบส่วนใหญ่จะประมาณสองเท่าของที่คนตอบมีอยู่
คือคนมีสองล้านก็ตอบประมาณสี่ล้าน คนมีห้าล้านก็ตอบประมาณสิบล้าน น่าสนใจมะคนเรา ...

อันนี้จริงนะ ใครๆก็อยากมีเพิ่มเป็น 2 เท่า มีเมีย 1 คนก็อยากมีเป็น 2 คน
เอาได้ทีเดียวหมดแรงก็อยากเอาได้ 2 ทีเป็นต้น
สรูปเป็น Rule of Double up Desire ได้รึเปล่า
พอได้ 2 เท่าแล้วก็เข้าสู่ Rule of Deminishing Desire
ความพอใจในการได้มาเริ่มลดลง ลดลง...

พี่ภีมนี่เป็นคนที่ช่างเก็บรายละเอียดได้เก่งมากเลย ขอชม
แถมวิเคราะห์ได้เจาะลึกจริงๆ

พี่เอกถูกใจตรงที่เอา 2 ทีละซีครับท่า

ตอนผมเด็กๆ ยังจำได้เคยคุยกับพี่สาวว่าพอเราโตแล้วอยากมีเงินเท่าไร
ทั้งสองคนต่างเห็นพ้องกันว่า ถ้าใช้เวลาเก็บเงินซื้อสเตอริโอได้ภายในไม่เกินสามเดือนก็น่าจะเรียกว่าพอ ...

ผ่านสองเท่าของความฝันนั้นมาตั้งนานแล้ว ยังไม่พอสักทีอ่ะ

ตอนเริ่มทำงานปีแรกๆ คำนวณอัตราการเพิ่มของรายได้แล้วเคยคิดว่าน่าจะมีเงินราวๆ
14,000 ล้านบาทตอนอายุ 48 นี่เหลืออีก 5 ปี ยังไม่มีเงาเลอย...
สงสัยตอนคิดคงกดเครื่องผิดไม่ก็เมาอะ....ถึงทุกวันนี้ชั่งแม่ง....

ผมว่าเท่าที่พี่ภีมมีอยู่ตอนนี้สักครึ่งที่กะไว้ ประมาณ 7000 ล้าน ก็น่าจะพอแล้วนะ

เดี๋ยวนี้ไม่คิดเรื่องมีเท่าไหร่เลยครับ
เพราะถึงคิดก็ไม่มีให้คิด และบางทีตอนไม่มีนั้นมีความสุขมากกว่าตอนมีมากเลย เหมือนชาวประมงของตุ๋ยเลย

"พอเพียง" ไงพี่ภีม... เหมือนที่ ในหลวงท่านรับสั่งไว้น่ะ

บางที ถ้าเราเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับ คนอื่นมากไป มันก็ทุกข์ใจนะ...

เรื่องความพอนี่พูดง่ายกว่าทำครับ แต่อย่างน้อยคิดไว้พูดไว้ฝึกไว้วันละนิด
ก็ยังมีโอกาสทำได้มากบ้างน้อยบ้าง ดีกว่าไม่คิดไม่สนเลยเนาะ